Blog

Trouw of Rouw !!!!

Eerder schreef ik jullie over mijn beleving als trouw fotograaf!!

Maar wat maar 1 letter scheelt en toch net zo belangrijk is is een rouw-fotograaf!!

En zoals jullie weten ben ik bezig op de fotovakschool en probeer zoveel mogelijk ervaring op te doen om tot mijn keuze te komen, met welke richting ik op wil?

1-2516 copy.jpg

 

Mijn grote nicht en neef runnen een bedrijf dat State of dreaming heet en maken als videografen prachtige films met een verhaal waar je helemaal in gezogen wordt, ik moest ook gelijk aan hun denken, in mij weg naar een zoektocht die ik best moeilijk vind,

het probleem is nl dat ik heel veel leuk vind 🙂 maar ook graag zoveel mogelijk ervaring op wil doen. Ik belde haar dus op en vraag of het mogelijk is om als second shooter eens mee te mogen op locatie en dat ik dan gelijk mijn portfolio op kan bouwen.

Ze beloofd het in de gaten te houden en contact met me op te nemen als er zich iets voor doet!! En ja vlak voor onze vakantie is het zover en belt Angelique (mijn nicht) mij op en zegt dat ze wat leuks heeft !!!

Of ik zin hebt om mee te gaan naar een rouw beurs !!!!! Watte???? ………versta ik het nou goed? EEN ROUW of TROUW?? 

Dat het überhaupt bestaat, lol. Maar ja het bestaat en scheelt maar 1 letter.

Afin, Ik ga mee om backstage, mee te fotograferen en tevens het verzoek om State of dreaming die samenwerkt met luizter vast te leggen als ze de Award winnen waarvoor ze genomineerd zijn, met hun levensdocument over een jongen ‘Youri’

Deze samenwerking heeft iets moois voort gebracht waarvoor ze voor genomineerd zijn en kans maken op een DUTCH FUNERAL AWARD.

En zo gaan we opweg naar Zeist, lekker in de openlucht, daar wordt dan de Funeral Affairs gehouden ” de uitvaart van de toekomst met allerlei nieuwe snufje’s en mogelijkheden. Het voelt alsof we naar de huishoudbeurs gaan IMG_0632 2

Het was dus alleen voor bedrijven en een ieder kon zijn medewerking verlenen aan 3 soorten settings die helemaal gestyld aangekleed worden en hier mochten mijn neef en nicht de promotie films voor maken!! en ik had mijn gestylde setting om te shooten

Heel stoer kreeg ik van Sil een oortje in zodat we ongestoord met elkaar konden praten tijdens de opnamen!! of als ik in de weg liep, aub even op wil hoepelen,  ;-]

Eerst sta ik een beetje onwennig om mij heen te kijken maar Angelique, Sil en de mensen van luizter nemen mij al gauw op in het groepje. En ik ga al gauw lekker mijn eigen gang. pak mijn fototoestel op en manoeuvreer mijn eigen overal tussen door om mooie plaatjes te kunnen schieten.Ik heb mijn eigen helemaal uit kunnen leven op deze dag, er is ook een gedeelte waar de ondernemers , ieder op hun vakgebied hun handel mooi tentoon stellen en kijk mijn ogen onder tussen uit. Het standaard koffie met een plakje cake zie ik iigv helemaal niet .Wat een creatieve ideeën allemaal er is zoveel mogelijk.

Soms raakt het mij zelfs als ik even zit te luisteren of langs die mini kistje’s loop en moet ik mijn eigen knijpen dat het niet echt is.

En wat kunnen die mensen van luizter toch mooi werk leveren, zo zou ik ook begraven willen worden!

laat in de middag is de uitreiking en hebben deze kanjers hun Award gewonnen.opname zonder titel-2715.jpg

Voor mij blijft Rouw en Trouw dicht bij elkaar liggen en fotografeer het allebei met heel veel liefde……

Het 1 zal met gepaste afstand plaats moeten vinden en het ander zit je er meer in,

maar blijft mooi om te doen.

Bedankt Stateofdreaming voor deze dag.

Voor foto’s kunnen jullie een kijkje nemen op mijn site http://www.marttonfotografie.nl

 

 

 

Trouwdag door de ogen van een fotograaf!

08-06-2018 was het zover, we mochten de trouwdag vast leggen van Nicole en Anne-Jolien die ons ruim een jaar geleden hiervoor hadden gevraagd.

Nou is deze datum voor ons ook een bijzondere dag, omdat het nl ook onze trouwdag is,

En omdat wij weten hoe fijn het is om foto’s van jou dag te hebben, gaan wij deze klus samen aan.

Alleen de stap er naartoe……….., dat is toch altijd weer een dingetje voor mij ( Ton), je zal maar iets missen of als er iets verkeerd gaat!!

Ik had dus ook met mijzelf afgesproken dat dit “echt”  de laatste bruiloft was die ik deed en, zoals elke keer, lacht Martina en zegt dan ” ja natuurlijk schat, als je het niet leuk vind dan moet je het niet doen!! Maak mij niet uit hoor, jij bent de fotograaf en we doen het samen of anders niet.

Ja, ik vind het wel leuk, maar die spanning vooraf….. naarmate de datum in zicht kwam, slapeloze nachten en dikke vrienden met mijn wc pot.

IK DOE HET HIERNA NIET MEER…….  “IK WEET HET ECHT ZEKER”

We gaan de locatie samen met de bruiden bekijken, we spreken af om de laatste puntje’s op de i te zetten en door te nemen hoe de dag gaat verlopen.

En dan is het 07-06-2018…..

Spullen alles gecheckt en klaar gezet. Het beloofd mooi weer te worden en wonder boven wonder slaap ik als een dikke grote dubbele Roos en mijn vriend de wc pot kan vandaag niks voor mij betekenen,1-1070

Op 08-06-2018  splitsen  we ons en gaan allebei naar een bruid toe en daar stap ik  binnen bij Anne-jolien, wat een lekker ontspannen sfeer hangt er, samen met de make-up artist en zus met haar dochter, wordt er lekker gekwebbelt over de dag, die komen gaat.

Na een bak koffie voel ik de spanning langzaam overgaan in kriebels , die verslavende kriebels dat ik er wat van wil gaan maken en ze blij willen maken met onze foto’s.

Jaaaaaa, ik krijg er zin in en alles valt echt van mij af en stap helemaal in de rol van fotograaf en geniet ” Ja, je leest het goed!!! Ik geniet van alles, alsof het onze dag is, ik voel alles, de langzaam opkomende spanning van de bruid, de onzekerheid of alles wel goed zit qua kleding en make-up en…….

……het moment dat de bel gaat en die heerlijke lachende gezichten van twee meiden, dat het nu echt gaat gebeuren en jank net zo hard mee in het stadhuis waar een lach en een traan heel dicht bij elkaar liggen.

We gaan hierna naar de locatie, waar de taart zal worden aangesneden, een toost zal worden gebracht en daarna lekker een hapje wordt gegeten met als afsluiting, het feest.

Wij worden ook uit genodigd om terug te komen voor het feest, maar omdat we de volgende dag zelf op vakantie gaan, doen we het toch maar niet, want thuis aangekomen moet ik natuurlijk eerst ff alles uitladen en bekijken op de computer!!

Ik zit nog vol met adrenaline, want voordat ik het wist is deze geweldige dag alweer voorbij .

En op zo’n moment besef ik weer hoe leuk het is, om als fotograaf iets te kunnen betekenen voor het bruidspaar en ik het stiekem weer zo naar mijn zin heb gehad, dat ik echt niet snap waar ik mijzelf nou ook alweer zo druk over heb lopen maken?

En kijk nu alweer uit naar mijn andere geplande bruiloften!!!

Nu 4 weken later, als alles is bewerkt en het album klaar is en besteld, kan ik niet wachten om de bruiden alles te laten zien.

Bedankt Nicole en Anne-jolien, heel veel geluk, maak er een heerlijk leven van!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

Livviah-May mijn eerste geboorte reportage

Na een stukje van Eva Jinek, over haar geboorte die vast gelegd was, en zeker in die tijd helemaal niet zo gewoon was, was ik zo ontroerd en besefte ik dat ik dat zelf zo graag nog eens zou willen herbeleven maar ….. IK ……. ik die altijd zoveel foto’s overal van heb en alles vast leg,  juist niet deze had! Voelde ineens als een groot gemis.

Langzaam begon er iets te kriebelen, hoe gaaf zou dit zijn om dit eens mee te maken??
en plaatste mijn gedachten op Facebook… met het filmpje van Eva Jinek erbij.

Er reageerde twee mama’s op.

Allebei bekende maar 1 daarvan was wel heel speciaal, want haar en haar man heb ik eerder op de foto gezet, toen ze gingen trouwen en zwanger was van hun eerste kindje.

Helaas liep deze zwangerschap niet goed af en op de dag dat ze haar babyshower had, besefte ze dat het hartje niet meer klopte en Ivy- lynn werd geboren, met 36 weken.
ze was zo mooi, gaaf, en zo af en het voelde zo oneerlijk en wat een verdriet allemaal…….

Dat Dil mij in september, na deze oproep een berichtje stuurde met de vraag of ik de geboorte van hun nieuwe babymeisje wilde fotograferen, hoefde ik dan ook totaal niet over na te denken. Wat voelde ik mijzelf erg vereerd.

En gisteren was dan de dag!!Livviah-May

7.00 uur moeten Dil & Kevin zich melden en ik zou er rond half 9 zijn !!
Ruim op tijd zat ik de hal van het ziekenhuis, geïnstalleerd met een bak heerlijke koffie en een broodje. Klaar voor deze speciale dag…

Kevin en Dil hadden hun kamertje al lekker eigen gemaakt door het bedje van hun babymeisje met hun eigen roze dekentje aan te kleden, de roze kleertjes lagen allemaal klaar en uiteraard een flinke tas met Bifi-worstjes, Bastogne koeken en drinken mochten niet ontbreken en ….3 cm ontsluiting

Ik besef dat je normaal als geboorte fotograaf niet van het begin bij bent , maar het was op verzoek en ik zou het voor geen goud hebben willen missen, eindelijk was het dan zover, de spanning moest er voor beide ouders af.

Mama zou ingeleid worden met het besef dat het een vroeg geboorte zou worden.
Eerst moest Dil twee antibiotica infusen krijgen en daarna konden de vliezen worden gebroken.
Er heerste topdrukte op de afdeling en het werd ook ongeveer door elke zuster herhaalt die langs kwam om te checken.
De naaste familie kwam langs om ff nog een praatje te maken en moed in te praten. Iedereen was gespannen en Yvy-lynn werd bij dit verhaal natuurlijk erg betrokken.
We hebben mooie gesprekken en ook veel lol gehad,
Maar iedereen hield zijn vingers gekruist, laat alles aub nu goed gaan.

Uiteindelijk werden de vliezen gebroken en na dat het nog niet spannend genoeg en nu aan de 4 cm zat,  werd Dil aangesloten aan de weeën opwekers,
Ik had op dat moment ff een inkak moment en besloot beneden ff een momentje voor mijzelf te pakken en een bakkie koffie te nemen.
Elk half uurtje werd besloten het infuus met kleine stapjes te verhogen van 2 naar 4 en van 4 naar….. gelijk maar 8 want je lacht nog teveel zei de zuster.

Toen werd het wel wat pittiger en langzaam namen de weeën toe, Dil twijfelde echt of ze nou pijnstillers zou nemen of niet! het lag een beetje aan hoever ze was met de ontsluiting want als ze er bijna was , dan zou ze nog ff door zetten.
Er vond dus een check plaats en wat bleek ze had nog maar 6 cm ontsluiting dan toch maar pijnstillers want zo hield ze het niet vol.

Op aandrang van de zuster werd er ook nog gezegd dat ze maar ff moet gaan plassen want dan kon ze de weeën ook beter voelen. Na een uitleg van dat ze er best een beetje suf, misselijk of draaierig van kon worden nam ze de pijnstiller en dit zou na ongeveer 10 min a kwartiertje gaan werken , maar niks suf niks misselijk ze ging alleen maar rapper puffen en zuchten, en toen de zuster bij haar kwam zitten en zei, ik wil toch nog eens kijken hoe ver je bent bleek ze zo ineens op 9 en half cm te zitten en kon ze het babyhoofdje al helemaal voelen.
Ze riep probeer maar eens mijn vingers weg te duwen bij de volgende wee….

 

Ik had het advies/tips gevraagd bij een collega die meerdere bevallingen op de plaat heeft vast gelegd ,waar ik allemaal op moest letten en moest gaan staan, alles ging als een film door mijn hoofd, maar helaas de positie die ik in wilde nemen, werd belemmerd doordat Dil de lakens weg trapte en er een grote dikke prop voor mijn lens verscheen en mijn plan dus in duigen viel, op dat moment werdt ik gelijkertijd getriggerd door de zuster die riep ,ik zie de haartjes al!!!!!
Aan gezien ik het ook nog nooit live mee hebt gemaakt verraste het mij ook, wat mooi… daar zou het gaan gebeuren niks meer na denken klikken maar want ik wilde geen moment missen,
en wat een ontlading van emotie toen ze op de buik van mama werd gelegd! “prachtig”
jankend stond ik te fotograferen… gelukkig het ademde het huilde zachtjes en wat was ze mooi.

Na een 10 min werd het toch nog even heel spannend want ze huilde niet echt door, en verkleurde ze best wel, ……
door een combinatie van vroeggeboorte, mama haar medicijnen en de hele snelle bevalling vertelde het personeel had ze moeite om zelf te ademen en zag je dat borstkastje van de kleine meid heel hard werken om lucht te krijgen, ook omdat ze zo klein was paste er geen enkel mondkapje op dus werd er maar een infuus door haar neusje aan gelegd, ……..pjoeee langzaam werd ze weer roze en werd ze afgevoerd in de couveuse, maar ze was er, en ademend en wel met de prachtige naam Livviah-May.

Helaas mocht ik toen verder niet mee en ben lekker bij mama gebleven om beschuit met muisjes te eten!! 
want deze Mama was niet alleen Mama geworden maar ook de spanning en stress van de afgelopen maanden van deze zwangerschap had ze van dr afgegooid!
Wat een verandering kan een mens ondergaan zeg!!
Stralend zat ze in dat bed, dat had ze maar ff volbracht en zo gelukkig dat
Livviah-May nu in goede handen was.

nadat ik afscheid van iedereen had genomen, rij ik nog ff langs mijn eigen dochter, ongeveer net zo oud !! 
het had mijn eigen dochter kunnen zijn….
Zo blij om haar even gezien te hebben, want al zijn ze groot , ze blijven toch altijd je kleine meissie

Dankjewel Kevin en Dilliana voor deze mooie ervaring.